يک اراده قوي بر هر سد و مانعي هر قدر هم قوي ، حتي بر زمان نيز غلبه مي کند.
"بالزاک"

شنیدید که می گن:

اسبهای "امید" با یورتمه می دوند، ولی اسبهای "تجربه" آهسته گام برمی دارند.
"ضرب المثل روسی"

دارم مصمم می شم برای شرکت توی مسابقه ی ۱۵ کیلومتر. این چند روز به دلیل مشغله های مختلف نتونستم برم برای تمرین و فردا آخرین فرصتم هستش که وقت بذارم  برای تمرین بیشتر. اگه می خوام یورتمه نرم! باید تجربه و توصیه های دوستان رو به کار ببندم. قبلا دکتر رفتم و خوشبختانه بیماری قلبی و عروقی ندارم و اجازه ی دویدن رو دارم. پس باید طبق شنیده ها و خوانده ها و توصیه های دوستان یادم نره که:

۱-  قبل از دویدن حداقل باید ۵ تا ۱۰ دقیقه٬ بدنم رو با حرکات نرمشی و كششی گرم کنم.
۲-  آرام شروع به دویدن بکنم و باحوصله بدوم وسعی کنم تعداد ضربان قلبم بیش از حد بالا نره.
۳- اگه بتونم موقع دویدن به راحتی صحبت کنم٬ معنی اش اینه که سرعت دویدنم مناسبه.
۴- یادم نره که عضلات تنفسی موقع دویدن٬ به خاطر كاهش تعداد حركات ششی در دقیقه ، كار كمتری انجام می دن و ممکنه که مثل هفته ی پیش کمی توی پهلوم احساس درد بکنم. این نشونه ی این هستش که دستگاه تنفسی ام آماده گی کامل نداره و نباید بیخودی به خودم فشار بیارم. می گن درد ، راه طبیعی بیان این نكته هستش كه فشار بیش از حده!.
۵- موقع دویدن حواسم به هواگیری! باشه و هوا رو اول از راه بینی استنشاق کنم و اگه كافی نبود از دهانم هم کمک بگیرم. دیشب دلبند می گفت وقتی خسته می شم هواگیری رو اگه با دو ضرب٬ انجام بدم که اکسیژن بیشتری دریافت کنم بهتره ٬ یادمه باشه که فردا موقع تمرین این شگرد دلبندانه! رو هم تمرین کنم.
۶- یادم باشه که حد اقل دو ساعت بعد از خوردن غذا بدوم و هیچوقت با شکم پر ندوم و قبل از دویدن و بعد از دویدن مصرف مایعات رو فراموش نکنم.
۷- اگه احیانا توی ناحیه ی جناغ سینه یاكتف و بازوی چپم احساس درد کردم به خودم استراحت بدم و اگه درد بر طرف شد بدونم که نشونه ی شدت دویدن بوده و باید آهسته تر بدوم ولی اگه درد بر طرف نشد بهتره که از ادامه ی دویدن منصرف بشم و فقط راه برم و در اولین فرصت هم یه بار دیگه ناز طبیبان رو پذیرا بشم!.
۸- یادم نره که اون کفش و جورابی که باهاشون دفعه ی قبل کاملا راحت بودم رو بپوشم.
۹- یادم باشه که لباس مناسب و سبک بپوشم و حواسم باشه که نایلونی نپوشم.
۱۰- مسیری که می دوم یه سربالایی با شیب ملایم داره و یه سراشیبی با شیبِ بیشتر از ملایم!. باید توی سربالایی سعی کنم که به جای دویدن٬ فقط راه برم تا عضله ی پام مثل اون دونده ایی که هفته ی پیش با مشت می کوبید روی عضلات پاش٬ نگیره. توی سرازیری هم حواسم باشه که ناخودآگاه سرعتم زیاد نشه چون احتمال پیچ خوردن پام بیشتره کما اینکه هفته ی پیش یه سکندری! رفتم.
۱۱- موقع دویدن روی پاشنه ی پا فرود بیام و وزنم رو از پاشنه به کف و بعد به پنجه منتقل کنم.
۱۲- یادم نره که موقع دویدن با صاف نگه داشتن بدنم سعی کنم که اصولی تر بدوم و متمایل به چپ و راست  و یا عقب نباشم و فقط خیلی کم و با درجه ی ملایم!به سمت جلو تمایل داشته باشم.
۱۳- سعی کنم که  هیچ نوع گرفته گی توی عضلات گردن ، تنه ، دستها و بخصوص شونه ایجاد نكنم و بدنم  رو کاملا آزاد نگه دارم و اگه احیانا فرضا عضلات دستم دچار اسپاسم شد با تکون دادنشون سعی کنم که گرفته گی شون رو باز کنم!.
۱۴- یادم نره که مستقیم حركت بکنم و فاصله ی ۵ تا ۱۰ متری ام رو نگاه کنم و حواسم به زیباییهای طبیعت نره!.
۱۵- مراقب باشم که هر وقت حس کردم دویدن برام مشكل شده٬ سماجت نکنم و اون رو به راه رفتن تبدیل کنم و اگه دیدم حالم بهتره٬ دوباره شروع به دویدن نرم بکنم.
۱۶- مدام حالتهای صحیح دویدن رو توی ذهنم مرور کنم و با وضعیت خودم چک کنم که ناخودآگاه وضعیتم ناموزون نشده باشه :
روی پاشنه فرود میام؟ پشتم صافه؟ شونه هام آزاد و پایین هستن؟ آرنج هام آزاده؟ دستهام شکل دسته ی فنجون! هستن؟ عضلاتم دچار اسپاسم نشده؟ هواگیریم رو به راهه؟...
۱۷- بعد از پایان دویدن٬ بلافاصله نباید بشینم حداقل ۵ تا ۱۰ دقیقه باید راه برم و حرکات کششی رو انجام بدم و ماهیچه هام رو ماساژ بدم تا یواش یواش بدنم خنک بشه.
۱۸- یادم باشه که این دویدن فقط و فقط برای تقویت "اعتماد به نفس" و بالا بردن درجه ی "رضایت از خود" هستش نه هیچ چیز دیگه ایی.
۱۹- دونده هایی رو که با سرعت از کنارم رد می شن رو با یه لبخند بدرقه کنم و اگه احیانا از کنار کسی رد شدم٬ حس پهلوونی بهم دست نده و بدونم که جوجه ها رو معمولا آخر پاییز می شمرن!.
۲۰- و بالاخره یادم نره که همه و همه ی این پیشرفت های نسبی رو مدیون انار و اناریون هستم و بدونم که با مرور کردن اسامی یاران گروه و مددکاران گروه! می تونم انرژی تراپی داشته باشم. در نهایت هم٬ به یادشون از خط پایان بگذرم٬ حتی اگه یه ساعت بعد از پایان اتمام وقت قانونی مسابقه باشه.

اگه فکر می کنین چیزی رو فراموش کردم که لازم باشه توی این دو سه روزه٬ با خودم مرور کنم٬ و یا چیزی هستش که اشتباه یاد گرفته باشم و نیاز به بازبینی باشه٬ ممنون می شم که بهم تذکر بدین.
هم اکنون نیازمند تذکرات سبزتان هستیم!.

 شنیدید که می گن:

کوه به کوه نمی رسه٬ آدم به آدم می رسه.

حالا اگه این رسیدن٬ رسیدن دو تا آدم در راستای دوستی مجازی باشه دیگه چه شود!.
آقا ببخشین که غیر رژیمی-ورزشی هستش٬ اما نمی شه که ننویسم و آرزوی سبزی برای این دوست نادیده ایی که هر روز توی کنج ذهنم جا داشته و داره٬ نکنم. پس همینجا بهش می گم:

سبز باشی مثل بهار ای شبدر چهار پر ما.

این رو هم اینجا می ذارم تا یادم نره که این خوشبختی رو از دولتی سر انارستان دارم.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت(بلافاصله!): ژاپنی ها معتقدن که اگه شبدر چهار پر پیدا کنی خوشبخت می شی!. من یکی پیدا کرده بودم و امروز بازیافتش کردم.

داستان ورزشکار شدن یک انار٬ یک داستان واقعی است.

آقا ما از امروز به مدت چهل روز٬ چهله! اعلام می کنیم و اینجا رو اناری می کنیم و نقشه ی انارستان رو با اجازه ی خودمون! می ذاریم اینجا. چرا که اولین سالگرد تولد وبلاگ  داستان ورزشکار شدن یک انار امروز هستش و چهل روز بعد هم تولد گروه سه شنبه ی طلایی.
پس انار جون٬ تولد وبلاگ ورزشی ات که منشا تغییرات زیادی نه تنها برای خودت٬ بلکه برای تک تک ما بوده رو٬ تبریک فراوون می گم.

به پاس زحمات بی شائبه ات و برای قدردانی از همه ی زحماتی که به خاطر ما متحمل می شی٬ هیچ چیزی ندارم که شایسته ات باشه و بتونم تقدیمت کنم. پس فقط دعوتت می کنم به شنیدن و خوندن شعر زیبای فروغ.

"تولدی دیگر"

همهء هستی من آیهء تاریکیست
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه ترا  آه کشیدم٬ آه

من در این آیه ترا
به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید
یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد
زندگی شاید٬ طفلی است که از مدرسه برمی گردد 
زندگی شاید٬ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه میاویزد
زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید افروختن سیگاری باشد ، در فاصلهء رخوتناک دو همآغوشی
یا نگاه گیج رهگذری باشد
که کلاه از سر بر میدارد
و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید " صبح بخیر " 

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد
ودر این حسی است
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت 

در اتاقی که به اندازهء یک تنهاییست
دل من
که به اندازهء یک عشقست
به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گل ها در گلدان
به نهالی که تو در باغچهء خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
که به اندازهء یک پنجره می خوانند

آه...
سهم من اینست
سهم من اینست 
 سهم من ،
آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله مترو ک است
و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن که به من بگوید :
" دستهایت را
 دوست میدارم "

دستهایم را در باغچه می کارم
سبز خواهم شد ،  می دانم ، می دانم ، می دانم
و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت 

گوشواری به دو گوشم می آویزم
از دو گیلاس سرخ همزاد
و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم
کوچه ای هست که در آنجا
پسرانی که به من عاشق بودند ، هنوز
با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر
به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را
باد با خود برد 

کوچه ای هست که قلب من آن را
از محله های کودکیم دزدیده ست 

سفر حجمی در خط زمان
و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن
حجمی از تصویری  آگاه
که ز مهمانی یک آینه بر میگردد

و بدین سان است
که کسی میمیرد
و کسی میماند
هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد ،
 مرواریدی صید نخواهد کرد .

من
پری کوچک غمگینی را
می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
مینوازد آرام ، آرام
پری کوچک غمگینی
که شب از یک بوسه میمیرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

شنیدید که می گن:

زیبایی دویدن از زیبایی رسیدن زیباتراست.

می دونین اولین نشانه های علاقه و عشق به دویدن رو کی کشف کردم؟. وقتی که ۶ سالم بود و یه سگ پا کوتاه موفرفری سیاه دنبال من و بقیه ی بچه های همراهم کرد!. اونهایی که بزرگتر بودن زودتر در رفتن و ما کوچولوترها که از ترس قلب مون توی دهن مون می زد! عقب مونده بودیم و سگه هم مثل سگها! واق واق کنان دنبال مون می دویید تا اینکه بالاخره صاحبش مهارش کرد. اگرچه اتفاقی برای ما نیفتاد ولی برای اولین بار در عمرم! حس کردم که دویدن عجب ورزش با حال و مفیدی هستش.
کمی بزرگتر که شدم٬ در جواب اطرافیانِ ورزش دوستم که پرسیدن چه ورزشی رو دوست داری ادامه بدی٬ بدون فوت وقت گفتم: دو!٬ و این جوری شد که تونستم چند صباحی افتخار شاگردی مرحوم انتظاری رو داشته باشم و توی پیست دومیدانی٬ نفسم رو به شماره بندازم. همونجا بود که فهمیدم که عوامل زیادی توی موفقیت یه دونده می تونه نقش داشته باشه٬ حتی رنگدانه های پوستی!. ولی بعدش به دلایل زیادی نشد دویدن رو ادامه بدم و لاجرم به سایر ورزشها رو آوردم از جمله والیبال و بدمینتون٬ و دویدن رو دیگه یواش یواش فراموش کردم. به مرور که بزرگتر شدم به تبع شرایط٬ از ورزش هم بیشتر فاصله گرفتم و راستش رو بخواین بیشتر تماشاگر ورزش شدم تا فاعل ورزش.
توی این مدت هم که عضو گروه شدم دویدن های انار و مهدیس و جیرجیرک و ماهی و سایر بچه ها رو هم بیشتر به عنوان یه خواننده پیگیری کردم و حتی وقتی روی تردمیل ۵کیلومتر رو در عرض ۳۵دقیقه رفتم٬ باز هم دویدن رو جدی نگرفتم.تا اینکه چند وقت پیش همونطور که می دونین توی رالی پیاده روی شرکت کردم و اگرچه یه مسابقه ی رقابتی نبود ولی یه حس ورزشی همراهش بود٬ حسی که خیلی وقت بود ازش دور بودم. یه حس خاص٬ مثل اینکه بتونی بودن ات رو حس کنی و رفتن برات معنی داشته باشه و طبق عادت نباشه٬ حس سبکبالی٬ حس جدا شدن از زمین و زمان... نمی دونم٬وصفش خیلی سخته٬ باید درکش کرد.
خلاصه اینجوریا شد که انگیزه شرکت توی یه مسابقه ی دو٬ درونی شد و تصمیم گرفتم که یه مسابقه ی آروم ِیک کیلومتر یا دو کیلومتر یا نهایتا پنج کیلومتر! رو تجربه کنم. از قضا تقریبا سه هفته ی پیش یه آگهی تلویزیونی رو در مورد مسابقه ی دو همگانی دیدم که عامه ی مردم رو تشویق می کرد برای شرکت توی این برنامه که در جاهای مختلف توکیو به مناسبت کریسمس قراره برگزار بشه و هزینه ی ثبت نام اون هم به نفع بی بضاعتان جمع بشه. پس همه چی مهیا بود تا هم فال و هم تماشایی بشه!!. منتها تا من جنبیدم و آدرس رو نوشتم و بعد از یکی دو روز افتخار سرچ! بهش دادم٬ شده بود ساعات آخر ثبت نام٬ و چون وب سایتش هم فقط به زبان اجنبی! بود به دوستم که گاهی با هم می ریم باشگاه٬ زنگ زدم و خواهش کردم که برای صرفه جویی در وقت و سرعت عمل!٬ درجا بگرده و برام توی یکی از اونها که نزدیک به خونه هستش به صورت آنلاین ثبت نام کنه. تا اینجای کار مشکلی نبود. اما مشکل از وقتی شروع شد که دو روز بعد از ثبت نام ٬ وقتی ازش پرسیدم برای یک کیلومتر اسمم رو نوشتی یا ۵کیلومتر(۲ کیلومتر نداشت)٬ جواب داد که ظرفیت ۵کیلومتر تکمیل شده بود و هزینه ی ثبت نام یک کیلومتر و ۱۵ کیلومتر هم مثل هم بود٬ دیدم که یک کیلومتر برات خیلی کمه در نتیجه ۱۵کیلومتر اسمت رو نوشتم که پولت هدر ندره! و بیشتر بدویی!!!. خلاصه قیافه ی من دیدنی بود با شنیدن این حرف. بهش می گم: آخه باوفا... نوکرتم... فدای اون چشمهای بادومی ات بشم٬ ظرفیت ۵کیلومتر نزدیک خونه پر شده بود خوب یه جای دیگه با مسافت دورتر اسم می نوشتی. جواب می ده که: به فکرم نرسید!.
حالا از اون روز دو بار مکاتبه کردم تا بلکه بتونم جابجایی مکانی یا کیلومتری انجام بدم ولی ظاهرا با فرم برنامه ریزی ژاپنی ها٬ امکان پذیر نیست و بعید می دونم که بشه این کار رو کرد٬ بخصوص که دیروز با پست٬ شماره ی الحاقی روی لباس رو به همراه ۴تا سنجاق! برام فرستادن . خلاصه تنها چیزی که کمی دلگرمم می کنه این هستش که معمولا این چشم بادومی ها٬ کار گروهی توی خون شون و تشویق توی ذات شون هستش و صبح تا غروب همدیگه رو به کار و تلاش بیشتر تشویق می کنن و معمولا هم توی مسابقات٬ آخرین نفر رو خیلی بیشتر از اولین نفر تشویق می کنن!. حالا اگه احیانا تصمیم نهایی برای شرکت در این مسابقه ی ۱۵کیلومتری رو گرفتم٬ شماها از الان می تونین اطمینان داشته باشین که آخرین نفر پس از طی مدت زمان قانونی تعیین شده٬ هم اکنون حی و حاضر در مقابل کامپیوتر نشسته و در حال تایپ این سطور هستش و قراره بیش از همه تشویق بشه!. بنده ی خدا آقای انتظاری یه چیزی می دونست که من رو همیشه تشویق می کرد توی دوهای سرعتی۱۰۰متر و ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر و نهایتا ۸۰۰متر شرکت کنم!. اگه الان زنده بود احتمالا یه نگاه عاقل اندر سفیه ایی بهم می کرد. روح شون شاد.

حالا باید درک کنین که چرا یکشنبه ی پیش سعی کردم که ۱۵کیلومتر٬ ترکیب دویدن و راه رفتن رو تجربه کنم. با ثبت رکوردم! الان من ۱۵ دقیقه از برنامه ی مدون عقب هستم٬ چون زمان پیش بینی شده۱:۴۵َ  هستش. البته هیچ اصراری هم ندارم که توی تایم مقرر بدوم . مسابقه هم حدود ۱۰ روز دیگه هستش و خیلی هم زمان برای تمرین بیشتر ندارم٬ فوقش دو بار دیگه می تونم وقت برای تمرین ۱۵کیلومتر بذارم.   حالا با این تفاصیل نمی دونم که اصلا این کار رو بکنم یا نه؟. چون هدف هم نوع دوستی اش که برآورده شده٬ می مونه هدف ورزشی٬ که اون هم قرار نیست حامل مشعل المپیک باشم٬ اما از طرفی دوست دارم مشعل انارستان رو یه چندکیلومتری جلو ببرم.

هم اکنون نیازمند یاری ورزشی تان هستیم!.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت(۵دقیقه بعد!):

ظاهرا لینک آقای انتظاری کار نمی کنه. الان باید بیرون٬ بعد برمی گردم درستش می کنم. نقدا خواستین٬ اینجا رو ببینین:

http://www.parssport.ir/sport_heros/seyed%20mohammadreza%20entezari/seyed_mohammadreza_entezari.htm

شنیدید که می گن:

"وقتی راه رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را... راه رفتن بیاموز زیرا راه هایی که می روی جزئی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کند دویدن بیاموز چون هر چیزی را که بخواهی دور است و هر قدر که زود باشی دیر و پرواز را یاد بگیر نه برای این که از زمین جدا باشی برای اینکه به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی".

ببخشید که دیروز نتونستم آپدیت مجدد کنم و غوغای ستاره گان رو بفرستم پایین تر. درسته که خوشیم ولی دلیل نمی شه که ما هی خوشی دَروَِِِکنیم و شما مجبور شین هی ما رو مورد لطف تون قرار بدین. پس همینجا جمیعا تشکر می کنم و صمیمانه آرزوی رسیدن به اهداف والای زندگی تون رو دارم.
اما دیروز می خواستم بگم یادتونه یه بار انار این عکس رو گذاشته بود توی وبلاگش؟.

 نمی دونم چرا ولی این عکس من رو خیلی گرفت. از دونده ی عضلانی اش گرفته تا نماد آب و هوایی اش و شیب جاده(پل؟) و حتی اون فلش اعلام مسیرش. ساعت الحاق شده بهش رو که دیگه نگو٬نگو٬نگو!...حالا چند وقت پیش نمی دونم داشتم چی سرچ می کردم که رسیدم به سایتی که نوشته بود این ساعت٬ ایده ی تبلیغاتی شرکت نایک هستش برای دعوت به دویدن!. این ساعت عقربه هاش قابل حرکت هستش و علاوه بر اینکه به نوعی تداعی کننده ی مارک نایک هستش! می شه ساعت رو تنظیم هم کرد( برای آموزش ساعت به بچه ها هم خیلی خوبه!) و همونطور که می بینین روی اون نوشته شده:
رفته ام بدوم، ساعت... بر میگردم.

و پشتش هم نوشته شده :

"درسته. من اینجا نیستم. دنبال من نیایین، برای من پیغام نفرستین، یا سعی نکنین نظرم رو عوض کنین که همراه شما برای خوردن نهار بیام. من فرصت ندارم به این فکر کنم که وقت برای دویدن دارم یا نه. من به هر حال می رم. دنیا در غیاب من نابود نمی شه. ممکنه کیک تولد کسی رو و یا بحث در مورد بازی فینال دیشب رو از دست بدم. اما حتی اگه از دست بدم، چه اهمیتی داره. وقتی بر می گردم، ذهنیتی دارم که با ۳ تا فنجان قهوه، دو ایمیل رومانتیک و یک هفته تعطیلات نمی شه عوضش کرد.
فقط اون رو(دویدن) انجام بدین!".

جالب بودها!!!.

یه گزارش کوچولو هم از دیروز بدم که تونستم سه دور٬ دور محوطه ی کاخ امپراتور ژاپن که یه جورایی پیست دویدن هم محسوب می شه بدوم. دیروز مسابقه ی ۵کیلومتر پیاده روی افراد مسن و بچه ها تواما با هم بود که خیلی بامزه بود. یه مسابقه ی دوی تیمی دیگه هم بود و یکی از صحنه های جالبی که دیدم این بودش که دوستان یکی از دونده ها٬ اومده بودن ۴۰۰-۳۰۰متری خط پایان و از اونجا به بعد رو با تشویق های بی وقفه شون و دویدن به همراه اون در دو طرفش٬ باعث شدن که سرعتش به مراتب بیشتر بشه و زودتر به خط پایان برسه٬ انگاری یه هویی دوپینگ تراپی تشویقی انجام دادن!. تشویق هاشون عجیب من رو یاد انارستان انداخت و اینکه کار گروهی چقدر می تونه منشا اثرات مثبت باشه. یه نکته ی دیگه ایی هم که بهش بیشتر واقف شدم و نتیجه اش رو به وضوح دیدم٬ تاثیر آهسته و پیوسته روی بود که دیروز حس کردم٬ خیلی خیلی به درد دویدن می خوره. خلاصه که سه دور رو (تقریبا ۱۵ کیلومتر ) حدود دوساعت با ترکیب دویدن و راه رفتن تونستم برم. دو تا نیم ساعت هم قبل و بعدش دوچرخه سواری کردم و ۲۰ دقیقه هم شب حرکات نرمشی-شکمی! انجام دادم. می دونم که زیادی زیاده روی بود ولی به جاش امروز سعی می کنم که فقط نرمش کنم تا دچار بیش تمرینی نشم!.
راستی من هنوز بیشتر وعده های غذایی ام رو رژیمی می خورم و فقط حجمش رو بیشتر کردم. حس می کنم که نیاز به کمی زمان دارم تا بتونم مثل قبل اما به صورت کنترل شده ٬ غذا بخورم. سعی می کنم که هر از چندی بنویسم که چی خوردم که اگه احیانا اشکال داشت٬ بهم گوشزد بکنین.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت(۱۳آذر):

سایه جون برات ایمیل فرستادم که بگی چکار کردی و چکار می خوای بکنی و چی رو می خوای ادامه بدی.

ستاره جون٬ هیچ آدرسی نذاشتی که بگم چطوری عضو گروه بشی٬ پس اینجا می گم. کافیه که روی همین اسم رمز گروه ! کلیک کنی تا از وبلاگ"داستان ورزشکار شدن یک انار" سر در بیاری و گوشه ی سمت چپ اون رو بخوانی تا ببینی چکار باید بکنی. برای این کار هم باید حتما اکانت جی میل داشته باشی و از طرفی با اساسنامه ایی که انار تنظیم کرده موافق باشی. بقیه اش که بسته به اراده و تصمیم و همت ات داره. امیدوارم که توی گروه ببینمت.

پی نوشت(۱۴ آذر):
بچه ها٬ یکی از خواننده های گل اینجا که نمی دونم عضو گروه هم هستن یا نه٬ برام بصورت خصوصی کامنت گذاشتن که "ستارگان" درست هستش نه "ستاره گان". راستش من یه بار خوندم که توی رسم الخط جدید به جای کلماتی مثل بچگی٬ گرسنگی٬ تشنگی٬ بستگی و ... بهتره بنویسیم: بچه گی٬ گرسنه گی٬ تشنه گی٬ بسته گی و .... حالا با همه ی مشکلی که خودم با رسم الخط جدید دارم (مثلا هنوز نتونستم خودم رو راضی کنم که بنویسم٬ مثلن!)٬ ولی از این مورد حذف نکردن "ه" استقبال کردم!. انگاری یه جورایی دارم انتقام غلط دیکته های دوران دبستان رو بابتش٬ می گیرم!. حالا اگه اینجور نوشتن من می ره روی اعصاب تون٬ بگین اینجوری ننویسم.

شنیدید که می گن:

خود را بشناس و بر روح خویش فرمانروایی کن . در این صورت می توانی امیدوار باشی که روزی مقتدر و سعادتمند خواهی شد .
"تنسون"

آقا حس و حال مون رو تقدیم می کنیم به همه ی شما عزیزان:

"غوغای ستاره گان"

امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نــوری دارم

باز امشب در اوج آسـمانم
رازی بـاشـــد بـا ستارگانم

امشب یک سر شوق وشورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

از شـادی پـر گـیرم کـه رسـم بـه فلک
سرود هستی خوانم در بر حور و ملک

در آسمان ها غوغا فکنم
سبو بریزم ساغر شکنم

امشب یک سر شوق وشورم
از ایـن عــالــم گــوئی دورم

با ماه و پـرویـن سخنی گویم
وز روی مه خـود اثـری جویـم

جان یابم زین شبها
جان یابم زین شبها

مـاه و زهـره را بــه طـرب آرم
از خود بی خبرم ز شعف دارم

نغمه ای بر لب ها
نغمه ای بر لب ها

امشب یک سر شوق وشورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نــوری دارم

باز امشب در اوج آسـمانم
رازی بـاشـــد بـا ستارگانم

امشب یک سر شوق وشورم
از ایـن عــالــم گــویــی دورم

بشنوید با صدای بانو پروین که پنداری از اعماق دل ما خونده!.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت (۱): ستاره های این مورچه ی جان بر کف رو که دارین اون گوشه!. به قول انار ایییییییییییییینه!.

پی نوشت (۲): بنا به سنت پسندیده ی این چند هفته ی اخیر دارم می رم توی هوای آزاد بدوم. وقتی برگشتم جواب کامنتهای پر مهرتون رو می دم و سعی می کنم یه آپ دیت کوچولو بکنم.

شنیدید که می گن:

تنها ابزار موفقیت که قطعا به آن نیاز دارید ، صرف نظر از اینکه کارتان چیست ، این است که بیشتر و بهتر از آنچه از شما انتظار می رود کارایی داشته باشید و خدمات عرضه کنید.

قبلا هم شنیده بودید که:
میزان کارایی شما هر چه باشد ، توانایی های بالقوه شما بیشتر از آن است که تا کنون به فعل در آمده است.

تصمیم داشتم که امروز در مورد برنامه ی دویدنم براتون بنویسم اما این پست لی لی جون باعث شد که توی فکر برم و اینجا چند کلامی براتون بنویسم.
می دونید٬ به نظر من ساده ترین کار دنیا٬ اینه که آدم بخواد برای خودش کاری رو انجام بده. چون اینجوری هزارو یک فاکتور محیطی و اجتماعی و فرهنگی و قانونی.... عملا می رن کنار و علی می مونه و حوضش!. حالا اگه یه نمه خودمون و خصوصیات فردی مون رو بشناسیم و بتونیم خودمون رو روانکاوی کنیم دیگه ۹۰٪ جریان حل هستش و ۱۰٪ هم می مونه برای حوادث غیرمترقبه!. من رژیم رو که شروع کردم دقیقا به قول انار می خواستم کاری رو برای خودم انجام بدم در نتیجه بالاترین انگیزه ام رو "دوست داشتن خود" قلمداد کردم و به قول اون مقاله ایی که قبلا خونده بودم٬ نمی خواستم باربر بی جیره مواجبی باشم که بدنم رو زیربار قرار بدم و روزانه کیلوهای اضافی رو با خودم به این طرف و اون طرف ببرم. به همین خاطر پروژه ی "دیانا دوستی"! رو شروع کردم و پروپوزالش رو اینجوری نوشتم:

عنوان:
لایف استایل درمانی! و دوستی با بدن از طریق کاهش وزن بیش از ۱۰ کیلوگرم در طی دوره ی شش ماهه.

بیان مسئله:
دیانا فردی است با ۱۶۵سانتیمتر قد و وزن ۶۸ کیلوگرم. طبق اندازه گیریهای به عمل آمده او دارای دور شکمی به اندازه ی ۱۰۱ سانتی متر  و دور باسنی برابر با ۱۰۵ سانتی متر می باشد . همچنین BMI  او ۲۵ و درصد چربی بدن او نیز ۳۵/۲٪ می باشد. او متاهل است و یک عدد دلبند دارد و در رنج سنی خاص! (اصرار نکنین فقط ۱۴ سال!) قرار دارد. نتایج آزمایشات پزشکی او همه رضایت بخش است و در حال حاضر (یعنی ۵ ماه پیش!)هیچگونه بیماری خاص و عامی ندارد. او تصمیم گرفته برای رسیدن به علو درجات رضایت از خود! تلاش نماید و برای رسیدن به این وادی در تاریخ ششم تیرماه ۱۳۸۶ به گروه فعال "سه شنبه ی طلایی" بپیوندد و بدین وسیله اطلاعات تجربی و تئوری بیشتری را فراگیرد و با دیگر دوستان در ارتباط باشد و بدین طریق بار دیگر کارگروهی را در سایه ی مدیریتی با تدبیر٬ تجربه نماید.

اهداف کلی:
۱- رضایت از خود به عنوان فردی بالغ!
۲- هموار کردن جاده ی سلامتی و پیشگیری از بیماریهای آتی
۳- برگزیدن راهها و روشهای بهتری برای زندگی فردی و خانوادگی و اجتماعی!

اهداف جزئی:
۱- کاهش وزن در حدود ۳۰ پوند که می شود حدود ۵/۱۳کیلو
۲- تغییر برنامه ی غذایی در راستای سالم و مفید خوری!
۳- شروع ورزش به عنوان جزئی از برنامه ی روزانه به صورت ثابت و مستمر
۴-  تعمیم روشهای محک زده شده به اطرافیان در جهت اشاعه ی فرهنگ نشر!
۵- داشتن برنامه ریزی جهت انجام امور روزانه
۶- ایجاد محیطی شادتر برای اهل خانه

متغیرها:
متغیرهای مستقل (با فرض خودمحوری!):
اراده٬ پشتکار٬ توان٬ همت
متغیر وابسته:
وزن٬ اندازه های فیزیکی٬ سن٬ BMI ٬درصد چربی بدن٬ میانگین ساعات ورزش٬ سایر فاکتورهای جوامع انسانی!

روش اجرا:
با توجه به اینکه تبلور تغییرات اساسی در لایف استایل با نمود ظاهری کاهش وزن( برای تپلان!) نشان داده می شود٬ لذا ابتدا مقالاتی در خصوص کاهش وزن بخوانم و با آگاهی نسبی نسبت به فرآیند تغییرات بدن و اثر متقابل انواع اشربه و اطعمه! بر بدن و مرور توصیه های پزشکی٬ نمایی کلی از فعل و انفعالات درونی داشته باشم.
پس از آن با عضویت در انارستان به عنوان یک باشگاه مجازی٬ سعی در باز پروراندن قابلیتهایم داشته باشم و بتوانم میزان کارایی ام را در حد بالا نگاه دارم. سپس ورزش را به عنوان یک سرگرمی وارد برنامه ی روزانه ام نمایم و برای نیل به این مقصود٬ با ابزار و ادوات موجود در خانه شروع کنم و سعی در تزریق روح ورزش در جان و تن ام بنمایم!.همزمان با  شروع ورزش ٬برنامه ایی مدون نیز برای تغذیه ی روزانه داشته باشم و بطورکلی از اساس٬ نحوه ی خورد و خوراکم را تغییر داده و به صورت مجزا برای خودم غذا تهیه نمایم و موادغذایی ویژه! خریداری نمایم.
توضیح: با توجه به اینکه وصول این تغییرات خیلی ساده نیست و ممکن است در طی مسیر٬ مشکلاتی پیش آید٬ لذا روش اجرا بنابه شرایط زمانی و  مکانی باز بینی خواهد شد و استراتژی های خاصی٬ وابسته به اشکال ایجاد شده ٬ اتخاذ خواهد شد.

....(سایر قسمتهای پروپوزال از جمله تعریف واژه ها و متغیرها و جدول زمانی گانت و رفرنسها و برآورد مشکلات و ...به دلیل کمبود وقت حذف شد!)

نتایج پس از اجرا!:
 دیانای مذکور بر مبنای پروپوزال نیم بند بالا!٬ موفق شد با پایبندی به اهداف تعیین شده٬  در ۲۲ آبانماه  سالجاری به اولین هدف جزئی اش که کاهش وزن به میزان ۳۰ پوند بود برسد. هم اکنون که هفتم آذرماه می باشد٬ اگرچه قدش هیچ تغییری نکرده! ولی از طرف دیگر حالا او دارای وزنی برابر با ۵۴ کیلوگرم٬ دور شکم ۸۰ سانتی متر و دورباسنی برابر با ۸۹ سانتی متر می باشد. هم اکنون BMI او ۱۹/۸۴ و درصد چربی بدن اش ۱۹/۵ می باشد. بنابراین تغییرات فیزیکی او در عرض این پنج ماه به شرح زیر است.
تغییر وزن = ۱۴ کیلوگرم
تغییر دور شکم = ۲۱ سانتی متر
تغییر دور باسن = ۱۶ سانتی متر
تغییر BMI (شاخص توده ی بدن ) = ۵/۱۶
تغییر درصد چربی بدن = ۱۵/۸ درصد
که این تغییرات برای او موفقیت بزرگی محسوب می گردد.
علاوه بر این تغییرات ظاهری٬ او توانسته است تا حد بالایی در امر شریف خوردن!٬ خوددار باشد و به صورت گزینشی و انتخابی به سراغ غذاها برود و قبل از خوردن دقایقی فکر کند که آیا ماده ی مذکور کالری توخالی است یا تو پر!. بنابراین تا حد بالایی نیز هدف جزئی دوم را پوشش داده است.
در رابطه با ورزش نیز از همان ابتدا با راه اندازی باشگاه خانه گی! به امر مقدس ورزش و نرمش مشغول شده است و بطور میانگین٬ حداقل روزانه ۴۵ دقیقه ورزش می نماید. جهت ایجاد تنوع در امور ورزشی نیز در باشگاه خارجی! (خارج از خانه) نیز ثبت نام نموده و مجوز یکسال باشگاه روی! را نیز در اختیار دارد. ضمنا اقداماتی هم برای مادر ورزشها!( یعنی دو) انجام داده که در پست بعدی به استحضارتان خواهد رساند. پس با شعف اعلام می دارد که هدف جزئی سومش نیز به طور تقریبی وصول شده است.
اهداف ۴ تا ۶ را نیز به فراخور توانش اجرا نموده و اگرچه این فرایند پایان ناپذیر می باشد اما وصول نسبی به اهداف از پیش تعیین شده اش باعث انبساط خاطر گردیده است.

پیشنهادات:
از کلیه ی دوستانی که این سطور را می خوانند٬ خواهشمندم که به این نکته توجه نمایند که در طی دوران رژیم داری! دیانا حداقل استرس را داشته و در محیطی زندگی می کرده که احترام گذاردن به حق و حقوق دیگران از بدیهی ترین امور بشمار می آمده  به گونه ایی که حتی وقتی برای خرید سنجاق سر به مغازه ایی مراجعه می کرده٬ مغازه دارن ضمن تعظیم وخوش آمدگویی به او٬ آماده ی هرگونه کمک جانبی نیز بوده و در پایان نیز با تشکر از خرید ناقابل وی و تعظیم مجدد او را روانه ی خانه اش کرده اند. این تصویری است که او هر روز با آن برخورد داشته و در محیطی کاملا امن و به دور از هرگونه تنش روزگار می گذرانده است. اگرچه مشکلات زندگی برای همه ی ما به نوعی مطرح است ولی شاید بتوان گفت که دیانا در عرض این پنج ماه حداقل مشکلات را داشته و جنس مشکلاتش اندکی متفاوت بوده است.
در امر خطیر رژیم گیری٬ پیشنهاد می کنم که به هیچوجه خودتان را با دیگران مقایسه نکنید٬ الگو بگیرید اما مقایسه نه!. چرا که تفاوتهای فردی و محیطی و اجتماعی به حدی ممکن است زیاد باشد که نتیجه ی مقایسه به احتمال زیاد یک فاکتور غلط انداز محسوب گردد.
پیشنهاد می کنم که روی رژیم غذایی و ورزشی تان تمرکز کنید و همه جا و همه حال از آن غافل نشوید. یکی از عواملی که به من کمک کرد تا بتوانم با ثبات بیشتری پیش بروم صحبت کردن در مورد رژیم داری ام! با دیگران بود. چراکه وقتی در این زمینه صحبت می کردم و طرف مقابلم را در جریان می گذاشتم٬ بسیار راحت تر می توانستم در حضورشان غذای رژیمی انتخاب کنم و فرضا از سفارش دسر امتناع کنم و به چای بسنده کنم. حسن دیگر این کار از بعدی دیگر٬ این بود که وقتی دیگران را در جریان می گذاشتم٬ احساس می کردم که با قدرت بیشتری به رژیم پایبند می شوم تا بتوانم در ملاقات بعدی عکس العمل آنان را ببینم و بعنوان یک بازخورد روی روند کارم٬ در صورت نیاز٬ اصلاحاتی انجام دهم.
پیشنهاد آخرم (شانس آوردین که وقت نوشتنم رو به اتمامه!) این است که فراموش نکنید که نکات سخت هم اساسی ساده دارند. با فرض ساده پنداشتن امور٬ خواهید دید که همه ی مشکلات به ساده گی حل خواهند شد.
خلاصه تنها چیزی که توصیه و تکرار می نمایم این است: ساده گی ، ساده گی ، ساده گی ... و باز هم ساده گی. یادمان نرود که هر چیزی را که سخت بگیریم٬ سخت نیز خواهد گذشت.

-----------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت (۱):  ساختار پروپوزال نویسی ایجاب می کرد با فرمت عصا قورت داده گی بنویسیم!. به بزرگی و روانی خودتان٬ روان بخوانید!.
پی نوشت (۲): در این نوشتار در خصوص اثرات گروه و کارگروهی و معجزات آن چیزی نوشته نشده چون به کرات در کامنت افشانی ها! ذکر آن رفته است. لذا در اینجا اثرات مثبت گروه و مدیریت ناب اش  و همچنین دوستان همراه٬ به عنوان یک پیش فرض اولیه٬ فرض شده است.

شنیدید که می گن:

در زندگی بايد دو  عامل را هدف زندگی قرار داد :
۱- رسيدن به آنچه که می خواهی
۲- لذت بردن از آن

"لوگان پيرسال اسميت "

آقا عجالتا ما در مرحله ی لذت بردن از اون هستیم!. بله درسته٬ ما فارغ الرژیم شدیم و از این فراغت٬ لذتی وافر می بریم!.
اما می دونین٬ یه حس عجیبیه. از یه طرف قند توی دلم آب می شه و از یه طرف حس می کنم که با گرفتن ستاره ی طلایی آتی و مفتخرشدن به افتخار فارغ الرژیمی! باید دیگه سنگین و رنگین باشم و اعلام بازنشسته گی کنم. کامنتدونی انار برای من حکم مدرسه رو داره که نیمکت هاش آدم رو به شور و شوق وامی داره و باعث می شه که آدم سرزنده بمونه٬ حالا فرقی نمی کنه که یه بچه ی ۶ ساله باشی یا کهنسال ۸۰ساله که اومدی نهضت سواد آموزی٬ سواد یادبگیری. مهم مجوزی هستش که به آدم اجازه ی حضور توی اون فضا رو با تمام قابلیتهاش می ده و به واسطه ی این مجوز٬ خونی تازه توی شریانهای آدم روان می شه و انرژی بی پایانی رو توی وجودت حس می کنی. اما به محض اینکه مدرک فارغ التحصیلی رو می دن دست ات٬ دیگه از درون خالی می شی و باید بپذیری که این امکانات رو باید بسپری به ورودیان جدید تا با انرژی و سرزنده گی شون٬ راه رو ادامه بدن. نهایتش می تونه این باشه که برای موندن توی این فضا و این جمع خوب٬ آدم یه دوره ی کارآموزی انتخاب کنه و به فعالیت ادامه بده. اما فرقش خیلی زیاده چون دیگه دانش آموز نیستی و حکم نیمکت نشینی نداری و نمی تونی شیطونی کنی!.
حالا اینها رو گفتم نه این معناست که باید از گروه بکشم کنار٬ که این کار توی مرام دیانا انارستانی نیست و فی الواقع  اِند بی معرفتی هستش و به قول شاعر٬ تا هستم و هست٬ دارمش دوست!. اما ادب و نزاکت حکم می کنه که کمی حضورم رو توی کامنتدونی انار کمرنگ تر کنم تا بچه ها ی گل جدید٬ غنچه شون باز و شکفته بشه و بچه های گل قدیم هم بیشتر شکوفا بشن. این هم یکی از رسمهای زمونه هستش و سنتی بس پسندیده. 
 
با اجازه ی انار عزیز کامنت تشکرم از اعضای خوب گروه رو اینجا هم می ذارم تا خودم یادم نره که عامل موفقیتم چیزی نبوده و نیست الا یه کارگروهی خوب و هماهنگ در سایه ی یه مدیریت عالی و در واقع این موفقیت من نیستش بلکه موفقیت گروه هستش و احساس خوبم رو تقدیم می کنم به همه ی همگروهی ها و همدلانی که با تشریک مساعی شون بهم دلگرمی دادن. دم همه تون از اساس٬ گرم و آتشین!.

"دوستان٬ سروران و همگروهی های معزز٬

بدین وسیله اینجانبه دیانا انارستانی٬ فرزند انار٬ متولد تیرماه ۱۳۸۶ در قریه ی انار آبادسفلا٬ اعلام می داریم که پس از فراز و نشیب های نسبی و به مدد حمایتهای خوب گروهی و به همت مدیریت ناب این وادی ٬ موفق به اخذ مدرک کارشناسی لایف استایل بهینه گردیده و لاجرم فارغ الرژیم! گردیده ایم و امروز که بیش از ده روز از ثبات وزن مان ٬ اندکی زیر وزن هدف می گذرد٬ با خشنودی پرچم انارستان را در بالای تپه در کنار پرچم سایر فاتحان نصب می نماییم و توپ مربوطه را پس از امضا! به موزه ی انارستان تحویل می دهیم.
اما همانگونه که مستحضر می باشید٬ تناسب اندام اینجانبه! با مشکل ابدومینال! مواجه شده و نیاز به گذراندن دوره های تکمیلی داریم٬ فلذا از ساحت کبریایی ریاست محترم انارستان٬ تقاضا می کنیم که در صورت صلاحدید٬ توپ صبوری را به ما واگذار نمایند تا بتوانیم این بار به مدد آن از تپه ی ابدومن بالا رفته و به درجه ی نسبی تناسب اندام برسیم.
جا دارد که در همینجا از مدیریت بی همتای انار عزیز سپاسگزاری بیکران نماییم و از همه ی اناریون عزیز و کلیه ی خواننده گان خوب انارآباد که با حمایتهای بی دریغ شان باعث هموار شدن راه برای این تپل درگاه انارستان شدند و با رهنمودهای کارگشایشان سبب تداوم راه این بنده ی خاضع گردیدند و معنای کارگروهی را به زیباترین شکل به منصه ی ظهور گذاشتند٬ تشکر و قدردانی می نماییم و آرزو می نماییم که آهسته٬ آهسته جمله ی دوستان رو فاتحانه در قلل رفیع سلامت ببینیم به قول مولانا:

اندک اندک جمع مستان می​رسند
اندک اندک می پرستان می​رسند

دلنوازان نازنازان در ره اند
گلعذاران از گلستان می​رسند

اندک اندک زین جهان هست و نیست
نیستان رفتند و هستان می​رسند

جمله دامن​های پرزر همچو کان
از برای تنگدستان می​رسند

لاغران خسته از مرعای عشق
فربهان و تندرستان می​رسند

جان پاکان چون شعاع آفتاب
از چنان بالا به پستان می​رسند

خرم آن باغی که بهر مریمان
میوه​های نو زمستان می​رسند

اصلشان لطفست و هم واگشت لطف
هم ز بستان سوی بستان می​رسند

با احترامات فائقه و تشکرات ویژه٬
دیانا انارستانی "

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت ۱: ببینین و بشنوین با صدای شهرام ناظری

پی نوشت ۲ : راز سر به مهر پست قبل همین فارغ الرژیمی بود!. ببخشید که دیر اعلام کردم چون می خواستم از ثبات وزنم مطمئن بشم.

پی نوشت ۳ : الان دارم می رم که بدوم!.